چگونه وقتى ما خاك شديم و خاكهاى ما در زمين گم شد ، دوباره لباس حيات در تن مىكنيم ؟ وَقالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ ( الم سجده آيه 10 ) . آنها مىگفتند : « چگونه اين مرد به شما وعده مىدهد وقتى كه مرديد و خاك شديد بار ديگر به زندگى باز مىگرديد : أَ يَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُراباً وَعِظاماً أَنَّكُمْ مُخْرَجُونَ ( مؤمنون آيه 35 ) . آنها به قدرى از اين مساله تعجب مىكردند كه اظهار آن را نشانه جنون و يا دروغ بر خدا مىپنداشتند : « قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ » « كافران گفتند مردى را به شما نشان دهيم كه به شما خبر مىدهد هنگامى كه كاملا خاك و پراكنده شديد ديگر بار آفرينش جديدى مىيابيد » ( سوره سبا آيه 7 و 8 ) . به همين دليل عموما « استدلالات قرآن در باره امكان معاد » بر محور همين معاد جسمانى دور مىزند ، و بيانات ششگانه اى كه در فصل قبل گذشت همه شاهد و گواه اين مدعا است . بعلاوه قرآن كرارا خاطر نشان مىكند كه شما در قيامت از قبرها خارج مىشويد ( يس 51 - قمر 7 ) قبرها مربوط به معاد جسمانى است . داستان مرغهاى چهارگانه ابراهيم ، و همچنين داستان عزير و زنده شدن او بعد از مرگ ، و ماجراى مقتول بنى اسرائيل كه در بحثهاى گذشته به آن اشاره كرديم همه با صراحت از معاد جسمانى سخن مىگويد . توصيفهاى زيادى كه قرآن مجيد از مواهب مادى و معنوى بهشت كرده است همه نشان مىدهد كه معاد هم در مرحله جسم و هم در مرحله روح تحقق مىپذيرد ، و گرنه حور و قصور و انواع غذاهاى بهشتى و لذائذ مادى در كنار مواهب معنوى معنى ندارد .